lutfen beni oldurme / stranger than fiction

"little did he know that this simple, seemingly innocuous, act would result in his imminent death" : bu basit ve zararsiz gorunen hareketinin, yakinda gerceklesecek olan olumune sebep olacagindan habersizdi.

filmin ve film icinde bir yazar tarafindan 10 yildir bitirilmeye calisilan bir romanin kahramani olan harold crick, kol saatini yanlis ayarlamasindan sonra duydugu bu cumle ile irkilir, tirsar ve hatta bagirip cagirmaya baslar. ustelik bu bilgiyi ona veren de bir ic sestir.

goruntu, renk, doku, dil vs olarak beni kendine baglamayi basaran bu filmle ilgili sikintilarim bu noktadan sonra basliyor. yani harold in olecegini ogrendikten sonra yaptiklariyla...kisaca ozetlersek: kendisini yazan kadini kavrayabilmek icin bir edebiyat profesorunu kendine danisman olarak atiyor, cocukluk ruyasi olan gitari hemen temin ediyor ve ayni gitarla bildigi tek sarkiyi calarak normalde beraber olmasi mumkun olmayan bir kizla beraber oluyor, hem de nassi olsa olecem havasi icinde. kendisini yazan kadin, kizin ona asik oldugunu soylemese belki yuruyup gidecek harold.

"olum dusuncesi" guzel yasaniyomus gibi gorunen bir hayati cok rahat zehredebilecekken; bu kez, siradan ve sikici bir hayati gorunurde eglenceli kilmayi basarabiliyor. ve bu sadece bir cumlelik bilgiyle gerceklesiyo: yakinda gerceklesecek kesin olumun varligi bilgisiyle!

hele kendisine akil hocaligi yapan edebiyat profesorunun, harold in nasil mefta oldugunu anlatan romani okuduktan sonra, harold'la konustugu sahne soz konusu olumun nasil bi algi icinde islendigini sergiler nitelikte. hadi bi bakalim:

profesor : merhaba harold

harold: merhaba

p: yorgun gorunuyorsun

h: yok yok. sadece sakinim.

p: harold uzgunum. olmek zorundasin.

h: ne?

p: bu roman bir basyapit. belki de yazar kadinin kariyerindeki en onemli eseri olacak. eger sen bu romanin sonunda olmezsen, bu gerceklesemez. bu konuyu tekrar tekrar dusundum ve bunu benden duymanin hic kolay olmadiginin da farkindayim.

h: benden bile bile olumumle yuzlesmemi istiyorsun.

p: evet.

h: gercekten mi?

p: evet.

h: benim icin bir cikis yolu bulabilecegini sanmistim.

p: uzgunum harold.

h: yazar kadin romanin sonunu bi sekilde degistiremez mi?

p: hayir.

h: hayir?

p: harold, buyuk plan icerisinde bunun bir onemi yok.

h: olabilirdi ama.

p: hayir.

h: degisebilirim. isimi birakabilirim, kizdan ayrilabilirim..baska biri olabilirim.

p: harold beni dinle..

h: su anda olemem! bu gercekten kotu bir zamanlama.

p: kimse olmek istemez harold ama malesef bu hepimizin kaderi...harold zaten bir gun bi sekilde olecektin. belki bankada kalp krizinden, bogazina kacacak bir sekerden ya da tatildeyken kapacagin olumcul bir hastaliktan dolayi olecektin. kesinlikle olecektin! bu olumu atlatmis olsan bile bi baskasi gelip seni bulacak...Ve seni temin ederim bu olum sekillerinden hicbiri bu romanda yazan kadar siirsel ve manali olmayacak. uzgunum ama tum trajedilerin sonu budur harold...kahramanlar olur ama hikayeleri baki kalir!

son soz: john malkovic olmak / being john malkovic tadinda bir hikaye orgusu, hemen simdi olmemek ugruna hayatindaki herseyden vazgecmeye hazir bir sozde kahraman ve o kahramani tekrar hayata baglamak icin yazar kadinin tek cumlelik bahanesi:

"A wristwatch saved Harold Crick" : bir kol saati harold crick'in hayatini kurtardi. iste size bir saheser!

...

Necip Fazil'in anilarindan (bir adam yaratmak adli piyesiyle ilgili) :

"ilk temsil gecesi, eseri seyrettikten sonra, burhan toprak, peyami safa, mustafa sekip ve daha birkac babiali rutbelisi, beyoglunda "petrograd" pastahanesinde oturuyoruz...

burhan atiliyor:
- bu bir eser mi, saheser mi? ...

peyami susuyor...

mustafa sekip dusunuyor.

bir cevap verilemiyor. bir teshise varilamiyor. eser olmaya hayir, bu bir siradan eser degil!..

saheser olmaya gelince...
acaba, o da ne demek?.."